Krabi & Ao Nang

Op de foto: Sunset bij Ao Nang beach.

Mijn verblijf ik Cambodja was helaas maar van korte duur. De rest van het land voeg ik toe aan mijn to-do lijstje voor de volgende keer. Nu was ik weer terug in Thailand, waar ik mijn reis ook begonnen was. Layover van een paar uur op Bangkok airport, voordat ik doorvloog naar Krabi, in het zuiden van het land. Daar had ik slechts een nachtje geboekt. De verdere plannen zou ik daar maken. Het Pak-Up hostel waar ik verbleef bleek tjokvol Nederlanders te zitten, met name op mijn dorm. Met een groep van 11 mensen werd het al snel gezellig en binnen onafzienbare tijd besloten we om de volgende dag samen richting de Phi Phi eilanden te gaan. Die avond genoten we met z’n allen voor een habbekrats van het streetfood dat Krabi te bieden had.

De volgende ochtend namen we vroeg de bus en boot naar de Phi Phi eilanden. Daar wijd ik nog een aparte blog aan! Eerst nog wat meer over Krabi, maar met name ook over het naastgelegen Ao Nang, waar ik, samen met Tim (een Duitser uit het hostel) en Arthur (NL, ook uit het hostel) nog twee nachten doorbracht, na terugkomst van Koh Phi Phi.

Teruggekomen van het eiland wilde ik namelijk graag nog wat dagen doorbrengen in de omgeving van Krabi, omdat ik van verschillende mensen had gehoord dat de stranden daar fantastisch zijn. Bovendien zou het een van dé hotspots zijn voor een activiteit die ik erg graag wilde uitproberen: rock climbing! We boekten met z’n drieën bij Glur hostel in Ao Nang; hangmatten, zwembad, pingpongtafel en een hele ontspannen sfeer. De eerste middag en avond verkenden we het stadje en zagen we de zonsondergang bij Ao Nang beach. In het stadje bleek veel meer te beleven dan in Krabi, ongeveer 20km verderop. Leuke winkeltjes, diverse restaurantjes, barretjes met live-muziek.. Ao Nang had net wat meer te bieden. Voor de volgende dag boekten we de rockclimbing tour in de buurt van Railey beach. ’s Ochtends een grot verkennen en abseilen, ’s middags met de handen in de chalkbags, climbing gear aan en (hopelijk) de rotsen aan het strand trotseren.

We begonnen in de ochtend met een grote groep uit Singapore. Die waren niet zo vlug en leken de klim naar en in de grotten ook niet zo geweldig te vinden. Aangekomen bij de opening ergens bovenin de grot, abseilden we ongeveer vijftien meter naar beneden, naar een ondergelegen pad. Aangezien ik een van de eersten was die naar beneden ging, was het nog even wachten op de groep Singaporezen. Toen die eenmaal veilig beneden waren gekomen, baanden we ons een weg door de dichte bebossing, om uiteindelijk weer uit te komen bij het strand en vervolgens de climbing shop. Lunchtijd. Gelukkig bleven we voor het eigenlijke klimgedeelte met slechts vijf man over, Ik, Arthur, Tim en nog een stelletje.

Ik mocht het spits afbijten en begon aan een van de vier climbs die we zouden doen, de rotswand op de foto’s op. De climbs werden steeds uitdagender en met de laatste climb had ik mijn limiet vrijwel bereikt (Voor de klimmers onder ons: deze had een rating van 5-9 / 6A). Wat een heerlijke fysieke uitdaging. Hoewel ze van beneden af en toe wel wat aanwijzingen gaven, over waar je je handen en voeten kon plaatsen, was het lang niet altijd makkelijk een plek te vinden waar je goed grip had. Op sommige stukken hing je dan letterlijk aan de rots, steunend op drie tenen, hangend aan vier vingers. Dan was het zaak je balans te houden en jezelf weer op te trekken, of met je benen af te zetten, om met je andere voet en hand weer houvast te vinden.

Terwijl wij worstelden met onze climbs zagen we op een ander gedeelte van de rots de locals een showtje weggeven. Het is voor hen kennelijk de normaalste zaak van de wereld om zich ondersteboven te kunnen bewegen, hangend aan een paar vingers, op een randje of kuiltje van enkele milimeters diep. Daar moet ik nog even voor oefenen! In Kuala Lumpur (terwijl ik dit typ zit ik in het vliegtuig van KL naar Bali) heb ik dat gedaan, in een indoor klimhal. Wederom genieten, dus ik denk dat ik in Nederland maar is op zoek ga naar een klimhal in omgeving Utrecht. Goede workout!

Na het klimmen waren we uiteraard wel gesloopt. Dat weerhield ons er echter niet van om nog een paar drankjes te gaan doen in het gezellige Ao Nang. Het was de laatste avond van Tim, die de volgende dag richting Singapore zou vliegen voor een aantal dagen met zijn familie en vervolgens terug naar huis zou gaan. Reden genoeg om het toch nog behoorlijk laat te maken.

Arthur en ik hadden de volgende ochtend een bus en boot richting duikersparadijs Koh Tao geboekt. Maar voordat ik daarover ga vertellen, hebben jullie eerst nog een blog over de belevenissen op Koh Phi Phi tegoed. Die zet ik met een paar dagen online. Leuk om te in de statistieken te kunnen zien dat jullie nog steeds met zovelen mijn belevenissen volgen!

 

Een gedachte over “Krabi & Ao Nang

Reacties zijn gesloten.