Nusa Nusa

Op de foto: Big waves @ Devil’s Tears, Nusa Lembongan.

Selamat Siang vanuit Indonesië! Romy en ik staan op het punt om de Rinjani vulkaan op Lombok te beklimmen. De trek naar 3.726 meter duurt drie dagen, dus we zijn even ‘off the grid’ en in de wolken de komende 72 uur.

In de wolken waren we natuurlijk allang, nadat we elkaar na ruim twee maanden weer konden omhelzen op het vliegveld van Bali :-). Ontvangstcomité en inmiddels lokale expert Romy had de eerste paar dagen gepland en geregeld.

Wie had dat gedacht: van meerpersoonskamer, naar meerdere kamers per persoon! De eerste nacht overbrugden we in een guesthouse in Sanur, een havenstadje aan de oostkust van Bali. We zouden de ochtend erop met de boot naar Nusa Lembongan en Nusa Ceningan, twee kleine eilandjes voor de oostkust, verbonden door een smal bruggetje dat alleen geschikt is voor brommers, fietsers en voetgangers. Op de kleinste van de twee eilandjes hadden we een heerlijk guesthouse geboekt met mooie kleine huisjes, voorzien van een heerlijk zacht bed en warme douche (ja dat is echt een premium op sommige plekken hier) en niet te vergeten: een zwembad met ligbedjes. Kortom: de ideale plek om verhalen en ervaringen van de afgelopen twee maanden uit te wisselen en maximaal met elkaar te genieten.

De boottrip naar Nusa Lembongan was goed te doen. Een steiger was er niet, dus slippers uit en door het ondiepe water naar de boot waden. Lange westerlingen zijn hier in het voordeel: onze shorts bleven droog. Aan boord van de speedboat, die plaats bood aan pak ‘m beet 60 man, werd zelfs een film vertoond. Gezien de vele gezinnen met jonge kinderen was de keuze voor een van de Resident Evil-films (zombie-apocalyps) wel enigszins opmerkelijk te noemen. Ik ben benieuwd hoeveel kids (en dus hun ouders) er slapeloze nachten van hebben gehad.

Aankomst na een klein uur, goed getimed door de branding heen waden (nog steeds droog!) en toekijken hoe de crew een ketting vormde om alle bagage boven het hoofd aan wal te brengen. De boot-transfer bracht ons slechts tot het bruggetje tussen de twee eilanden. Daar stonden twee locals van onze accommodatie ons op te wachten met scooters, voor het laatste stukje. ‘You drive?’ -Ja hoor! Romy bij mij achterop met backpack op en de rest van de bagage bij de twee locals op de scooter. Gas geven maar, het rammelende bruggetje over en vervolgens over de hobbelige, steile en stoffige lokale wegen.

Een scooter is de only way to get around op de eilandjes, zeker aangezien we verbleven aan een uiteinde van Nusa Ceningan, kleinste van de twee eilanden. Vanaf ons guesthouse naar de mainstreet op Lembongan was het ongeveer twintig minuten rijden op de scooter. Beide eilanden rond kost, ruim gerekend, tweeënhalf uur.

De vier dagen op het eiland waren heerlijk. Uitslapen, lekker laat ontbijten en met de scooter het eiland verkennen. Zat mooie strandjes, leuke eet- en drinktentjes en mooie viewpoints. De eerste twee dagen vlogen om. Een van de mooiste plekjes die we op onze verkenning tegenkwamen, was Devil’s Tears. De soms metershoge golven smakten hier continu met veel geweld tegen de rotsen op, wat mooie plaatjes opleverde en een angstig moment, toen het water net even verder reikte dan verwacht (zie foto’s).

Rondom de eilandjes was er gelukkig niet alleen maar onstuimige zee; ik had veel goede verhalen gehoord over het duiken/snorkelen hier en stond te popelen om mijn net behaalde PADI certificaat te gebruiken. Op onze laatste dag boekten we dan ook een duik- en snorkeltrip bij Lembongan Dive Center, voordat we door zouden reizen naar Seminyak, aan de zuidwestkust van Bali. Ik deed twee fundives, Romy hield zich aan de oppervlakte en ging snorkelen.

De duikervaring hier was compleet anders dan op Koh Tao. Daar vond ik het al prachtig, maar hier was oneindig veel meer levend, kleurrijk koraal. Daarbij was het stukken rustiger. Waar je in Koh Tao vaak moeite moest doen om in een richting te kijken waar geen duikers te zien waren, was je hier vrijwel alleen met je groep beneden. Pijlstaartrog en heel veel verschillende tropische vissen gespot. Deze keer de GoPro mee kunnen nemen onder water. Ergens in september volgt er dus nog bewegend beeld van het leven onder water.

Toen was het alweer tijd voor de eerste locatieswitch. Over de drie nachten in Seminyak volgende keer meer, aangenomen dat we de vulkaan op Lombok kunnen verslaan ;-). Tot dan!

Foto’s deze keer ook deels met Romy’s Sony A5000 geschoten.

2 gedachten over “Nusa Nusa

  1. Wauw. Wat een geweldige ervaringen. En nogmaals wat schrijf je geweldig. Ik zit er middenin Samen daar nog lekker ontdekken en genieten.

Reacties zijn gesloten.