Ton, Romy & de verdwenen rugzak!

Op de foto: Sunset bij de rijstvelden van Ubud.

Wat een fantastische blog had moeten worden over hoe we in Ubud in één dag alle overgeslagen attracties van de vorige keer bezochten, wordt in plaats daarvan een meeslepend epos over hoe ik een dag spendeerde aan het wachten op mijn backpack en hoe Romy een massage, mislukte manicure en broodjes haalde. Omdat ik me tijdens het wachten op mijn tas nogal verveelde, heb ik een lange versie van bagage-gate geschreven. Voor de short version, lees hieronder verder. Voor wie écht die lange versie wil lezen..

In het kort: Lion Air was vergeten mijn backpack aan boord van onze vlucht Lombok – Bali mee te nemen. Foutje bedankt. Als gevolg hiervan zat ik de volgende dag, na steeds weer uitstel, tot een uur of vier ’s middags te wachten in Ubud tot deze nabezorgd werd. Gevolg: van alle fantastische plannen in Ubud konden we alleen nog de rijstvelden doen. Balen. BEDANKT LION AIR.

Lichtpuntje: We hebben ’s middags wel zo’n gruwelijke lekkere pulled pork sandwich van Locavore To Go gehad. En toen ik uiteindelijk herenigd was met mijn backpack, resteerde er dus nog genoeg tijd voor een wandeling door de vlakbij ons guesthouse gelegen rijstvelden. Daar de zonsondergang meegepakt. Het bewegingsloze water in de rice paddies weerspiegelde de sunset prachtig. Mooie picca’s kunnen maken dus!

‘S avonds aten we (eindelijk) bij Fair Warung Balé. Die hadden we al een paar keer geprobeerd te reserveren, maar het immens populaire tentje was steeds volgeboekt. Je kunt er niet alleen lekker local eten; de opbrengst van deze toko komt, samen met andere gelden, volledig ten goede aan projecten gericht op medische zorg voor bewoners van afgelegen gebieden in Indonesië. Je zult begrijpen dat we ons dus behoorlijke wereldverbeteraars voelden terwijl we onze royaal gevulde curry’s weglepelden op onze (voorlopig) laatste avond samen.

Laatste avond.. Ja. De volgende ochtend ging ik weer richting Seminyak, waar ik had afgesproken met Olivier: 1/2e deel van het stel Olivier en Juliët, die we op de Rinjani waren tegengekomen.

Romy vloog in de middag en wilde de ochtend gebruiken voor souvenirshopping op de Ubud market. Dus; als jullie niets hebben gekregen, is dat niet omdat ze helemaal géén souvenirs heeft gekocht ;-).

We zeiden onze goodbyes, in de wetenschap dat we elkaar over een krappe twee weken alweer zouden zien. Niet zo’n zware dobber dus als op Schiphol, ruim tweeënhalve maand geleden.

Over mijn laatste twee soloweekjes volgende keer meer!