Solo in Seminyak

Op de foto: Zat een aapje, op een stokje (bij Uluwatu).

Back in Seminyak! Weer solo. Maar.. niet voor lang. Zoals ik de vorige keer al aangaf waren Romy en ik op de Rinjani twee hele chille medelanders tegengekomen. Ik had met Olivier oorspronkelijk afgesproken te gaan surfen.

Echter, omwille van het late tijdstip waarop ik uiteindelijk arriveerde, besloten we in plaats daarvan naar Uluwatu te scooteren. Was ik al wel geweest, maar het was een mooie rit en omgeving, dus prima om nog een keer te bezoeken. Na een lunch bij Café Bali: gas op die lolly en gaan! Juliët kon niet met ons mee, aangezien zij stageloopt op Bali en overdag dus geen tijd heeft om op pad te gaan.

In iets meer dan een uur bereikte ik voor de tweede keer Uluwatu. We stopten onderweg nog even voor een quick drink bij de crib van Juliët. Olivier was aardig op de hoogte wat betreft culturele gebruiken en bleek niet alleen goed gezelschap, maar bovendien een goede gids!

Zo vertelde hij me onder meer waar toch die bedden voor dienen die je op de binnenplaats van vrijwel alle Indonesische huizen ziet staan, op een verhoging en overdekt. Deze bedden vormen een belangrijk onderdeel van de boeddhistische religieuze traditie en dienen als ‘sterfbed’. Als een lid van de familie stervende is, wordt hij/zij in dit bed gelegd. Familieleden bezoeken dan de stervende. Als diegene dan komt te overlijden vindt de begrafenis binnen zeer korte tijd plaats.

Dan gaat de familie sparen voor de crematie (er zijn o.a. lokale fondsen waarop sommigen aanspraak kunnen maken). Een crematie is namelijk een big deal volgens de lokale religie. Vrijwel zonder uitzondering worden er omgerekend duizenden Euro’s uitgegeven aan een groots feest waarop alle familie (en ze hebben hier flinke families), plus nog eens vrienden en familie van de familie worden uitgenodigd.

Het kan tot vijf jaar duren voordat er genoeg geld bij elkaar is gespaard. Vervolgens wordt de dode weer opgegraven, om vervolgens, dus vaak jaren na overlijden, gecremeerd te worden.

Cultuurpunten gescoord dus! Eenmaal in Uluwatu liepen we, alert op nare stelende aapjes, in de brandende zon ons rondje. Ondanks dat ik al veel foto’s had, kon ik de verleiding niet weerstaan om er nog een paar te schieten.

Na Uluwatu vervolgden we onze weg naar een klein, door de rotsen afgeschermd strandje bij Padang Padang. Tijd voor biertjes, een sunset en good conversation.

Hongerig reden we hierna in het donker terug naar huis en hostel, om later in Seminyak te meeten voor dinner. Deze keer inclusief deel twee: Juliët. We aten lekkel local bij Nouk, mooi gelegen tussen wat rijstvelden. Gezelligheid! Jammer genoeg zowel de eerste als de laatste dag met Olivier. Hij zou nog een romantic weekend for two met Juliët doorbrengen, voordat hij alweer terugvloog naar Nederland. Niet al te laat zeiden we onze goodbyes en keerde ik terug naar het hostel.

Daar teruggekomen zat iedereen aan de lange tafel beneden bier te drinken. Met een grote groep eindigden we in downtown Seminyak voor enkele vervolgdrankjes..

Het was nogal gezellig. Dus na een beachday de volgende dag zat ik voor ik het wist alweer aan het bier. Ook met… George! De Brit uit mijn eerdere verhalen was ook op Bali neergestreken en verbleef in het nabijgelegen Canggu en kwam buurten in Seminyak. Aangezien George en ik allebei nog zonder noemenswaardige plannen waren voor de dagen erop, besloten we die maar te maken.

Over de laatste nachtjes Seminyak en onze plannen volgende keer meer!

A propos, voor wie het gemist heeft: ik ben dus inmiddels weer in Nederland. Op mijn terugvlucht heb ik het gros van de nog resterende blogs getikt, die ik jullie (met kortere tussenpozen) blijf voeden tot ik door mijn (reis)verhalen heen ben.

Een gedachte over “Solo in Seminyak

Reacties zijn gesloten.