Een weekend in Amed

Op de foto: Rijstvelden bij Amed.

Seminyak is niet goed voor mijn gezondheid geweest. De laatste avond voor Amed wéér gaan stappen. Bestemming: Sky Garden in Kuta. Daar kan je voor omgerekend 6,30 tussen 17:00 en 21:00 onbeperkt eten (prima buffet) en drinken (ook mixers). Kleine aanslag op je gezondheid dus, maar niettemin een topavond met George en de schijnbaar onuitputtelijke hoeveelheid gezellige mensen die er in het Capsule hostel New Seminyak verblijven.

Ik skip de ochtend erop even in mijn verhaal ;-). Rond 13:00 pakten we een Uber taxi naar Jimbaran, om daar Juliët op te pikken, die vrijdagmiddag vrij had gekregen van haar baas. De Uber chauffeur wilde wel wat extra’s verdienen (Uber rijdt op Bali alleen binnen een bepaalde zone) en bracht ons voor ‘good price’ naar Amed. Flink stukje rijden wel. Tegen sunset kwamen we aan bij Eka Purnama cottages, waar Nederlands meisje twee, Aimée, al enige tijd gearriveerd was (die kwam vanaf de Gili’s). Instant gezelligheid, goede vibe, top groep bij elkaar! De eigenaar van ons verblijf, (American) George, was bovendien een gezellige vent, behulpzaam en moet goede verhalen. Na een quick refresh en het huren van drie scooters gingen we op zoek naar dinner.

We waren eigenlijk op zoek naar het restaurantje ‘Wa wa we we’ wat zoveel betekent als ‘Comme ci, comme ca’, wat op zijn beurt weer iets betekent dat je zelf maar moet opzoeken. Echter: Er waren vier verschillende ‘Wa wa we we’s’. We bereikten niet echt consensus over naar welke van de vier we nou toe moesten voor de live muziek en het goede eten en na bijna tien km rijden streken we neer bij een kleine warung, waar we al vrij snel de enige overgebleven gasten waren. Niet direct de opmaat naar een geweldige avond, zou je misschien denken. You so wong! 😉

Entertainment tijdens het eten werd verzorgd door Balinese dans op verschrikkelijke traditionele ‘pling pling klung klung muziek’. It grows on you. De dames kwamen op het lumineuze idee om te vragen of ze de traditionele jurk mochten passen. Big succes en een goede fotoserie. We konden natuurlijk als mannen niet achterblijven, dus George en ik pasten jasjes. Bij de passessie hoorde ook een stoomcursus Balinees dansen voor vier personen (doe vooral ‘de eyes’) en before we knew it spraken we af om de dag erna terug te komen, om allemaal een set traditionele kleding aan te schaffen. Awesome.

Toen toch op zoek naar Wa wa we we. Die ene, met de livemuziek. Na links en rechts kijken tijdens het rijden, konden we hem natuurlijk weer niet vinden. Het maakte niet uit, want we vonden een andere bar die fantastisch was. Geen idee hoe hij heette, maar ze hadden er livemuziek (lekkere meezingers), gezellige locals, goedkope biertjes en sfeer. Wat een topavond.

Toen we uiteindelijk terug wilden gaan, waren Aimée (die niet zelf reed) en George net op een scooter vertrokken. Maar.. de sleutel van Juuls scooter zat in de tas van George. Een scooter bleef dus achter. Met een bezorgde Indonesiër die voor ons uit reed bereikten we het guesthouse weer voor de naborrel. Onze local friend was bezorgd omdat we natuurlijk wel wat gedronken hadden en omdat de meeste níet locals op Bali niet op scooters kunnen rijden. Toeter op de scooter ben ik normaal niet zo van, maar in Indonesië, zeker als je niet in het drukkere zuiden zit, kan je echt niet anders. Drinking and driving: check, maar natuurlijk ook niet weer zo dat we helemaal laveloos waren.

Terug bij Eka Purnama waren we waren de enige gasten dus: muziekje + luide gesprekken + biertjes uit de koelkast pakken, het kon en mocht allemaal. Happy times!

De volgende ochtend om half zes: pickup voor mij en George om te gaan duiken! Naast Amed ligt Telomben, waar in 1945 vlak voor de kust de U.S. Liberty is gezonken. Resultaat, vele jaren later: een groots, rijkelijk met koraal bedekt scheepswrak; een a-locatie dus om mijn laatste duik in Azië te maken.

Ja. Het was wel vroeg inderdaad. Dit mocht de pret echter niet drukken. Stingrays, schildpadden, small fish, big fish, medium fish; wat een heerlijke duik bij het wrak. Duik nummer twee bracht ons bij een ‘wall’ een afgrond in de zee, die tot wel tweehonderd meter diepte gaat. Wederom: schildpadden, big fish, small fish, etcetera ;-). Mijn laatste geheugenkaartje helemaal volgeschoten met filmpjes.

In het begin van de middag kwamen George en ik terug bij het guesthouse. De dames waren in de tussentijd gaan snorkelen, zo lazen we (‘bitches be out snorkling’). Daarvoor zaten we namelijk op een toplocatie. Letterlijk voor de deur van Eka Purnama ligt een Japans scheepswrak in zee, op optimale snorkeldiepte en ook weer rijkelijk bedekt met en omringd door koraal. George en ik zouden later gaan. Eerst maar eens de lunch van American George’s Balinese vrouw Ilu (spelling is een gokje), proberen. Prima te nass(i)en! Middagplan: dutjes en het strand. Lekker niksdoen.

Vlak voor zonsondergang gingen we op onze scooters naar sunset point (inmiddels hadden we de scooter van Juliët weer opgehaald). Daar troffen we American George en zijn familie, een groepje met een gitaar en koude biertjes. Nice! George nodigde ons vervolgens uit mee te gaan eten in een nabijgelegen warung waar hij erg fan van was. Niet zonder reden! Het eten was er heerlijk. Zowel de homemade pizza’s als de beef rendang de vis van de BBQ en de brownie (omnomnom) waren amazing.

Na ons dinertje: dress-up time! We gingen terug naar het restaurantje van de avond ervoor om onze outfits te scoren. Awesome. Uiteraard goede groepsfotootjes genomen en wat Balinese danspasjes geprobeerd uit te voeren (‘the eyes, do the eyes!’).

Gewapend met onze outfits in een rode plastic tas, zochten we een nieuw barretje op. We dronken wat mixjes met lokale booze (arak, een soort rijstwijn). Dat is schijnbaar wel een risicootje; omdat het allemaal lokaal gestookt wordt, weet je nooit wie het gestookt heeft en hoe. Dan wil het kennelijk nog wel eens voorkomen dat ze vergeten de eerste 1/3e van de opbrengst weg te gooien. Gevolg: eventueel methanol in de Arak. Schijn je blind van te worden.
Zover kwam het gelukkig niet. Na een paar drankjes hield de live muziek op en besloten we het feestje met z’n [email protected] Purnama voort te zetten, zonder kans op methanolvergiftiging.

Drinking-game tijd. Aimée had een of ander dodelijk drankspelletje op haar telefoon, wat er toe leidde dat George aan het einde van de avond een bericht op zijn Facebook had staan dat hij ging trouwen; Ik mijn baard had afgeschoren; Aimée een succesvolle handstand had uitgevoerd en Juliët tien pushups had gedaan.

Hoog tijd voor bed. De volgende dag snorkelden ook George en ik bij het Japanse wrak en nam ik in gedachten afscheid van de zee. Na Amed wist ik dat ik waarschijnlijk niet meer het water in zou gaan. Sad moments.

De rit terug was lang en tiring. Uiteindelijk kwamen we pas rond 21:30 weer aan in Seminyak. Eten, instorten, slapen. Einde van een van de mooiste weekenden van m’n trip. Voor mij resteerden er toen ineens nog maar twee daagjes op Bali en twee daagjes in Bangkok. Nog meer sad moments.

Over de laatste daagjes Azië bericht ik volgende keer. Die tik ik niet meer vanuit het vliegtuig; mijn laptopbatterij zegt: tijd om een film te kijken op het in-flight-entertainmentsystem. Bien. Ik vlieg inmiddels over de zwarte zee. Drie uur en dertien minuten van Oslo af. See you in de komende blogs!